De taal van het geweld (en omgekeerd)

Het is een vreemde titel voor een ‘roman’, zoals de genreaanduiding op de titelpagina luidt. Histoire de la violence: het klinkt eerder als een handboek of een wetenschappelijke studie, een historisch-filosofische analyse in de trant van Michel Foucaults Histoire de la folie (Geschiedenis van de waanzin, 1972) en Histoire de la sexualité (Geschiedenis van de seksualiteit, 1976-1984). Maar dat is het niet. De tweede roman van Édouard Louis (1992) vertelt een zeer nauwkeurig afgebakend, individueel verhaal, de geschiedenis van één geval van geweld, waarvan we algauw begrijpen dat het voor de schrijver en hoofdpersoon hét geweld is: het geweld dat hem is overkomen en dat zijn leven heeft veranderd.… > Lees verder