Nicolas Bouvier, ‘L’usage du monde’ (fragmenten)

‘Voor de vagebonden van de schrijverij is reizen – ontworteld en beschikbaar zijn, risico’s nemen, ontberingen lijden – een manier om weer toegang te krijgen tot het soort bevoorrechte plekken waar de schamelste dingen zich opnieuw tonen in hun volwaardige, soevereine staat.’

‘De wereld gaat als water door je heen en schenkt je voor even zijn kleuren. Trekt zich dan terug en plaatst je voor de leegte in jezelf, voor het soort centrale zielstekort waartoe je je nu eenmaal moet leren verhouden, waartegen je je moet afzetten en dat, paradoxaal genoeg, misschien wel je duurzaamste drijfveer is.’

  • Nicolas Bouvier, L’Usage du monde, geciteerd in: Cédric Gerbehaye, D’entre eux.
  • > Lees verder

    Caroline Lamarche, ‘Cédric Gerbehaye. Tussen de mensen’

    België fotograferen is thuiskomen. Het is misschien ook werken aan je eigen overlevingskansen, ver van alle extremen. Met deze vraag: de intensiteit die zich, in eerder werk, meet met het geweld in den vreemde, verzwakt die niet zodra het gaat om je eigen land?

    Wie moet je namelijk in beeld brengen, op dit grondgebied waarvan de regio’s zonder bloedvergieten met elkaar botsen, in dit piepkleine landje dat vijfhonderdveertig regeringsloze dagen lang gewoon bleef functioneren? Hoe ziet die naar verluidt gemoedelijke compromis-samenleving eruit? Welke ongelijkheden zwellen er stilletjes aan? Hoeveel mannen, hoeveel vrouwen slijten er heimelijk hun vergeten leven? Wat blijft er van de menselijkheid over als een landschap onmerkbaar uitdooft, als de fakkels van de hoogovens verdwijnen, als er nog maar twee boerderijen over zijn in een streek die er dertig telde, als dorpen worden opgeofferd aan een haventerminal, als de gevangenis of het gesticht levenslang is, als de slaap lijkt op de dood?

    > Lees verder