Véronique Pittolo, ‘Het meisje en utopieën’ (fragment)

1.
Kinderloze koningen en koninginnen krijgen aan het eind meestal een meisje.

Een meisje!

In het hele koninkrijk weerklinkt de kreet van teleurstelling. Ze zijn teleurgesteld.
Dat kind moet een belofte zijn van geschenken, voorspellingen rond de wieg, een prins en alles wat daaruit volgt.
Men schat ziektes in, somt successen op.

Een levensweg, wat is dat? Grote verwachtingen in de lijnen van de hand, ja… Maar verder? Wie de slechte kaart trekt als de rollen van vader, moeder, kind worden vergeven, zal het zich heugen.… > Lees verder

Possessing one’s reflection

A celebration of ambiguity: that could be a definition, amongst many others, of what poetry is. Poetic ambiguity may stem from a desire to exploit the plurality of meanings of individual words or phrases, or from a desire to stage the encounter – or the collision – of different idioms, language levels and registers within one poetic frame, but it always derives from a desire to divert language away from its ordinary uses and usefulness. Whereas clarity of expression may be helpful or even necessary in the social, economic and political spheres, or in the sphere of science and philosophy, within poetry it is often fatal.… > Lees verder

Véronique Pittolo, ‘Het voorwerp: het letterlijke en het figuurlijke’ (fragment)

[…] Waarom zegt men in de schilderkunst nature morte, terwijl we de natuur nog zien leven, buiten, het bewegen van de Seine, telkens als we stilstaan voor de fruitschaal van Cézanne? In het Louvre, bij de vrouw met het kamerscherm, blijft mijn blik haken aan het onbeduidende witte kraagje dat de kunstenaar heeft bekoord. Een vrouw en een fruitmand, het is niet hetzelfde, maar ze krijgen dezelfde behandeling. De muze heeft het stadium van lustobject achter zich gelaten, we zien in plaats daarvan alleen een schilderij, zoals Picasso’s Jacqueline, die je niet zou hebben herkend als je haar op straat was tegengekomen.… > Lees verder